Is het nog ver?

Verdiepen

Hier vind je achtergrondinformatie bij het thema, voedsel voor je spiritualiteit
en tips voor de geloofsopvoeding.

Deux bonnes kilomètres

In 1986 reisde ik samen met een vriendin naar Lyon. Daar wilden we een door onszelf bedachte kloosterroute lopen. Eerste halte: de soeurs Marie auxilliatrice in de stad zelf. De reis verliep voorspoedig. We vonden onze weg in Parijs van Gare du Nord naar Gare de Lyon. In Lyon wezen de borden ons meteen de weg naar het busstation en de goede lijndienst. We stapten zelfs met een gelukzalig gevoel uit bij de juiste bushalte. Maar toen begon de ellende. We konden de straat met het klooster maar niet vinden. Google maps bestond nog niet en dus vroegen we het aan voorbijgangers. Ze wezen de richting aan. ‘Is het nog ver?’ vroegen we. Het antwoord luidde: ‘deux bonnes kilomètres’ (ruim twee kilometer). Zo’n drie kwartier dus nog met rugzak op. Dat zagen we wel zitten. Maar hoeveel stappen we ook zetten in de aangegeven richting, de afstand was en bleef, ook bij navraag, ‘ruim twee kilometer.’
matzex compass 8067872We verloren de moed. Onze stappen werden zwaar. We kregen honger. Op een gegeven moment gingen we zitten. Wat nu? Hoe we uiteindelijk het gebouw hebben gevonden, weet ik niet meer. Wat tot op vandaag wel bijgebleven is, is dat steeds terugkerende refrein: ‘nee, het is dichtbij: deux bonnes kilomètres!’’ Een loze belofte, zo bleek.

Loze woorden
Ze klinken zo vaak in deze wereld. Is het nog ver tot er vrede is in de Oekraine? Je zou toch bijna zeggen: ‘deux bonnes kilomètres’. Hoeveel stappen moeten we nog zetten voordat voldoende hulp Gaza binnenkomt? ‘Deux bonnes kilomètres’. Hoever moeten de partijen nog opschuiven voordat de klimaatcrisis of de wooncrisis, of de asielcrisis is opgelost? ‘Deux bonnes kilomètres’. Met andere woorden: Niemand die het echt weet. We lijken er dicht bij, maar misschien ook niet. Niemand die de laatste stappen echt wil zetten. Niemand die voorop gaat. Om hopeloos van te worden. Sommige dertigers vragen zich zelfs hardop af of ze aan kinderen zullen beginnen, want ‘in wat voor wereld groeien ze op?’

Toch Kerstmis
Met Kerstmis wordt een Kind geboren in een donkere nacht. Het ligt in een voerbak voor vee in een stal. Verre van ideaal. Toen niet en ook nu niet. Eigenlijk is de wereld nog niet klaar voor de geboorte van een kind, laat staan voor de komst van dit Kerstkind. Maar het kerstverhaal is niet een verhaal van wanhoop en uitputting. De getuigen van het eerste uur zijn blij. Er klinkt muziek. Er hangt een sfeer van vrede die alles en iedereen op aarde omvat. Sommige ogen zien zelfs de hemel geopend boven dit Kind. Ze schrijven over deze ervaring: ‘het hemels licht schijnt in de aardse duisternis en de duisternis kan niet winnen’.
Misschien is dat wel de grote ontdekking die de eerste christenen deden: Er is geen onoverbrugbare afstand tussen God en mensen. Hij komt hier en nu, telkens weer, ook al is de wereld donker en nog lang niet klaar voor de ontvangst van deze goddelijke gast. Hij komt niet als de koning: geen glitter en glamour, geen bodyguards, geen leger aan soldaten of diplomaten. Hij komt kwetsbaar als een Kind, in onze huizen, in schuilkelders, in tenten, in ziekenhuizen, in gevangenissen. Hij zegt tegen ons nooit ‘loop eerst nog deux bonnes kilomètres’, om zich dan uit de voeten te maken. Wat een opluchting: we hoeven nergens heen. God heeft deze donkere wereld nog niet opgegeven. Hij komt naar ons toe. Daarom kunnen wij blijven hopen op een lichte wereld voor onze kinderen.

Marion Korenromp

Artikelen in dit thema Is het nog ver?

Kapel: steek gratis kaarsje op

Gratis nieuwsbrief

Iedere maand leuke tips, knutsels en verhalen onder onze vaste rubrieken! Vul je naam en e-mailadres in en ontvang de gratis nieuwsbrief.

Volg ons op facebook